“Geel kwam buiten, verenigd in samenhorigheid die onze Stad kenmerkt als we de Heilige Dimpna vieren. “Ze is van ons!” schreeuwde een door enthousiasme en fierheid gedreven figurant.  De regen drong niet langer aan. De prachtige Geelse geel-rode vlag kleurde de straten.  Laat ze wapperen, … Gheelamania belooft opnieuw spektakel. En applaudiseer vol, voor Geel, zijn Gelenaren.”

Overweldigd was ik.  Het bijwonen van de Sint-Dimpna ommegang was voor mijn ‘breathtaking’.  De tekst, doordrongen van fierheid over mijn geboortestad, vertelde het verhaal.  Ooit, lang geleden, liep ook ik mee met diezelfde ommegang.  Het was een heroïsche editie met een enorme wolkbreuk die losbrak vlak voor het einde van de optocht.  Straten stonden blank.  Onvergetelijk. 

Na een afwezigheid van enkele jaren wou ik er in 2026 absoluut bij zijn.  Mijn familie liep mee en de tijd was er.  Ik nam mijn toestel mee, kon in de voortuin van mijn zus’ huis verschillende standpunten proberen en liep eenmaal tot in het midden van de straat.  Ik maakte gebruik van de kleine aarzeling van tussen twee groepen, er ontstond meer ruimte dan normaal en daarvan maakte ik gretig gebruik om even in het midden van het parcours post te vatten.  De foto die ik maakte haalde het Geelse Stadsmagazine als een van de 3 foto’s die geselecteerd werden.